Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Πρωινές συναντήσεις με τις σκέψεις μας …

Ένα τηλεφώνημα χθες το βράδυ, ήταν ικανό να χάσουμε «γλυκά» τον ύπνο μας και συνεχώς ερχόντουσαν στη σκέψη μας τα λόγια από το τραγούδι του Κώστα Χατζή – 

«Από το αεροπλάνο»
- …Πολύ με πίκρανες ζωή, μακριά θα φύγω ένα πρωί, θα πάρω ένα αεροπλάνο  
να  δω τον κόσμο από εκεί πάνω...

... Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι, 
το μεγαλύτερο ανάκτορο,  μοιάζει με ένα μικρούλι τόπι …

... Κι'όλοι αυτοί που σε πικράνανε από ψηλά αν τους κοιτάξεις, θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι, που στη στιγμή θα τους ξεχάσεις...

Πάντως, εγώ  καταλήγοντας στις  σκέψεις μου του χθεσινού ξενυχτιού (ένα από τα πολλά…) σκέφτηκα, πως δεν χρειάζεται να ανεβώ στους αιθέρες γα να δω ορισμένους ανθρώπους και ό,τι τους περιβάλλει, τόσο μικρούς, τόσο άδειους και τόσο ασήμαντους…  
Μπορώ και από εδώ - ζώντας και περπατώντας πάνω στη γή… 
Ελπίζουμε οι αποδέκτες να το πάρουν το μήνυμα… 

Κι’ όπως πάντα με όνομα και επώνυμο… 
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 
  
Ακούστε το τραγούδι και, καλούς στοχασμούς...

Δεν υπάρχουν σχόλια: