Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Ανταποδίδει... την αγάπη του για το Κρανίδι και τους Κρανιδιώτες ο Θοδωρής Καραβάς με το βιβλίο του «ΨΥΧΗ ΒΑΘΕΙΑ»!



«Ύμνος»! για την εκπαιδευτική & μαθητική κοινότητα του Γυμνασίου και της τοπικής κοινωνίας του Κρανιδίου της δεκαετίας  του 1950-60, το μυθιστόρημα του Θοδωρή Καραβά «ΨΥΧΗ ΒΑΘΕΙΑ»

Ο συγγραφέας με μια ασύλληπτη φαντασία που καμουφλάρει πραγματικά και αληθινά  γεγονότα, ξεδιπλώνει με αριστοτεχνικό μυθιστορηματικό τρόπο γλυκόπικρες θύμισες από τα εφηβικά του χρόνια ως μαθητής στο ιστορικό εξατάξιο Γυμνάσιο Κρανιδίου και στην ευρύτερη τοπική κοινωνία των Kρανιδιωτών, όπως και όλης της Ερμιονίδας.

Μέσα από τις αφηγήσεις του βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα -  η αγάπη του γι’ αυτόν τον τόπο, αν και περαστικός από εδώ…

Το βιβλίο του  έχει  εκδοθεί από  το 1995 και δεν ξέρουμε πόσοι Κρανιδιώτες και άλλοι Ερμιονιδείς το έχουν διαβάσει. Πάντως,  - όπως αναφερθήκαμε-  εμείς την Παρασκευή το πήραμε στα χέρια μας, όταν ο συγγραφέας μάς έκανε τη μεγάλη τιμή να μας επισκεφθεί στο σπίτι μας  και προς μεγάλη μας έκπληξη να  το προσφέρει. 
Τον ευχαριστούμε θερμά και πάλι  για την ευγενική χειρονομία του! 
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ 

1 σχόλιο:

geo bil είπε...

"Ένα παιδί δεν γεννιέται για την κοινωνία ", μας εξηγεί χαρακτηριστικά ο Ιονέσκο, "αλλά είναι η κοινωνία εκείνη που το οικειοποιείται. Γεννιέται για να γεννηθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το έργο τέχνης, γεννιέται για να γεννηθεί, επιβάλλεται στο δημιουργό του, ζητάει να υπάρξει χωρίς να ενδιαφέρεται αν είναι καλοδεχούμενο ή όχι από την κοινωνία."
Όποιος γράφει για τη δόξα, την κοινωνική αποδοχή ή το χρήμα, στραγγαλίζει την τέχνη του. Η συγγραφή που γεννιέται από εσωτερική παρόρμηση, που χρησιμοποιεί την πέννα του συγγραφέα για να 'γεννηθεί' επειδή δεν γίνεται αλλιώς, είναι εκείνη που έχει πραγματικά τη δύναμη να εισχωρεί στις ψυχές, να αγγίζει τις χορδές της αμφισβήτησης, της αναζήτησης και της ελπίδας.
Ο κύριος Καραβάς, ο Θωδωρής για εμάς τους φίλους του, είναι ένας άντρας με απύθμενη αγάπη για την τέχνη, την ομορφιά και τους ανθρώπους, ένας άνθρωπος που τιμά και σέβεται τη ζωή, και που γέμισε τις αναρίθμητες αυλακιές από της εμπειρίες της με επίμονη καλλιέργεια και αξιοπρέπεια. Γράφει από εσωτερική παρόρμηση και όχι από ματαιοδοξία.
Το βιβλίο του 'Ψυχή βαθειά' είναι ένα έργο που μιλά με ασυμβίβαστο πάθος, άγρια ειλικρίνεια και απερίφραστο θάρρος, αλλά και με σύνεση, με νοσταλγία και με όραμα για όλα τα ανθρώπινα, όλα εκείνα που γεμίζουν τον ασκό της αυτογνωσίας, της ενοχής, της θύμησης και της ελπίδας μας. Αποκαλύπτει μέσα από χαρακτήρες καταιγιστικούς τον κόσμο μας, όπως σπάνια έχουμε τη διορατικότητα να αντιληφθούμε. Αναφέρεται σε μια εποχή που πέρασε λίγο πριν αναλάβει τη σκυτάλη η γενιά του σήμερα και αποκαλύπτει αξίες που αποτελούν όσο ποτέ άλλοτε σύγχρονη ανάγκη και επιτακτική σε μια κοινωνία που τις στερείται και τις λησμονά μέρα με τη μέρα.
Μιλά για την Ελλάδα του χθές και είναι ταυτόχρονα λαλιά σωτήρια για την Ελλάδα του σήμερα που αφέθηκε να λησμονήσει και κινδυνεύει να λησμονηθεί. Ένα μικρό λογοτεχνικό διαμάντι που λάμπει ελπιδοφόρα απέναντι στην κοινωνική και ηθική αλλοτρίωση.
Όσο ωμά κι αν αποκαλύπτει την ανθρώπινη ύπαρξη, παραμένει πάντα ένα βιβλίο αξιών, τροφή για τη ψυχή, ένα βιβλίο ζωής. Γιατί η ζωή έχει πάντα αξία και πάντα ελπίδα.
Ο κύριος Καραβάς δεν είναι γνωστός ευρύτερα ως συγγραφέας. Όμως είναι αυτό κριτήριο για την επιλογή ενός βιβλίου; Θέλουμε να ορίζει η εμπορευματοποίηση της τέχνης τι θα μας αρέσει, τι θα επιλέγουμε, τι θα σκεφτόμστε; Η ελεύθερη βούληση είναι το κλειδί για όλα και επί της ουσίας και η θεμέλιος λίθος αυτού του βιβλίου. Όσοι από εμάς προτιμούμε, ειδικά μέσα στην ανασφάλεια που γεννούν οι καιροί, τα δοκίμια και τα βιβλία κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών προβληματισμών, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι σε θέση να μας χρησιμεύσει σε τίποτα, ας μην ξεχνάμε πως η ποίηση είναι το αμνιακό υγρό κάθε κοινωνίας και ας θυμηθούμε τα λόγια του Βολταίρου ' le superflu, chose tres necessaire' δηλ. 'το περιττό είναι εξαιρετικά αναγκαίο πράγμα'.
Κάντε λοιπόν ένα μικρό 'περιττό' δώρο στον εαυτό σας και... καλή σας ανάγνωση.
με εκτίμηση στον συγγραφέα που δημιουργεί και τον αναγνώστη που αναγνωρίζει,
Γιούλικα Ψιμούλη