Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…

Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…
ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Περί του περιβόητου «ερμιονίτικου εθίμου» του Γιούδα στην Ερμιόνη (τώρα και στο Πορτοχέλι) Δήμου Ερμιονίδας, όπως θέλουν να το προβάλλουν οι «παράγοντες»…

Χαβαλές να γίνεται λέμε εμείς, 
έτσι για να βγαίνουν κάποιοι από την αφάνεια... 
Έτσι νομίζουν!!

Ο Λάμπης Π. μπορεί να ταξίδεψε το τελευταίο του ταξίδι, αλλά, όπως λέει ο λαός, - «τα γραπτά μένουν» και αν κάποια από αυτά καίνε, «καίγονται» και αυτοί... που τους αφορούν. Γι' αυτό «παράγοντες» της Ερμιόνης και της Ερμιονίδας φρόνημα, γιατί μας βλέπουνε... Οι καιροί είναι πολύ, μα πάρα πολύ δύσκολοι...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο ΙΟΥΔΑΣ



Του Λάμπη Παυλίδη


Ήταν γύρω στο 1975, χειμώνας καιρός και είμαστε μαζεμένοι γύρω από ένα μαγκάλι με κάρβουνα στο μηχανουργείο του Μιχάλη Ασλάνη∙ ο Καψούρης, ο Ησαΐας Κουβαράς, ο Μιχάλης, εγώ, ο Αντρέας Βογανάτσης (αδελφός του Νίκα), ο Τάσος Κομμάς, ο Γιάννης Φλεβαράκης. Είχαμε ψήσει δυο μεγάλες καβούρες και είχαμε πιεί αρκετό κρασί από εκείνο που είχε ο Μιχάλης στο υπόγειο. Κάτω από τούτες τις συνθήκες ο μπαρμπα-Αντρέας είπε: «Ρε παιδιά, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι να ξυπνήσει λιγάκι το «Καστρί»; Εννοούσε κάποια εκδήλωση ή κάτι τέτοιο κι αφού συνεχίσαμε να πίνουμε τα κατοστάρια, πετάγομαι και τους λέω: «Ρε σεις στη Χαλκιδική κάθε μεγάλο Σάββατο μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ καίνε τον Ιούδα, ρίχνουν τουφεκιές στον αέρα και τέτοια…».
Το κουβεντιάσαμε και ο Μιχάλης ανάλαβε να φτιάξει το ομοίωμα του Ιούδα και να τον κάψει στη θάλασσα κι εμείς με τις βάρκες να μπούμε στο λιμάνι έτσι όπως συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Καψούρης ήταν ο μπουρλοτιέρης και μπομπατζής, ντυμένος με βράκα , ζωνάρι, γιλέκο και καλπάκι στο κεφάλι, ενδυμασία φτιαγμένη από τα χέρια της Ελένης Ασλάνη, που στη συνέχεια τη φορούσε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ψαράς κι αυτός εκείνο τον καιρό.


Για τα έξοδα της εκδήλωσης ο Ασλάνης έκανε έρανο στο λιμάνι. Μετά από κάμποσο καιρό η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Πολιτιστικού συλλόγου «ΛΑΣΟΣ» και το φτιάξιμο του Ιούδα ανέλαβε για πάρα πολλά χρόνια ο Παντελής Φοίβας. Όταν ο ΛΑΣΟΣ έπαψε να υπάρχει, η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Δήμου και από κάποιο μεγάφωνο ευχαριστούν τους ψαράδες που πήραν μέρος στην εκδήλωση. Αυτό το «ευχαριστήριο» που ακούγετε, κατά τη γνώμη μου, είναι τελείως υποκριτικό και απαράδεκτο. Οι ψαράδες ό, τι ξεκίνησαν τότε το συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο, κάνουν δηλαδή το κέφι τους, δίνοντας ταυτόχρονα ας πούμε κάποια ζωή στον τόπο που γεννήθηκαν.
 Δεν το κάνουν για το πρόσωπο κανενός.

Αν όμως κάποιος κάτι θέλει να πει, ας πει ένα μπράβο, κάτι που κανείς από εμάς ούτε το είχε ανάγκη, ούτε το έχει. Το κέφι μας κάναμε, το κέφι μας κάνουμε και κανέναν δε ρωτήσαμε. Το ίδιο ισχύει και για το έθιμο των Θεοφανείων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: