Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…

Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…
ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Παραθέτουμε ενδιαφέροντα αποσπάσματα από την ομιλία του παιδαγωγού κ. Γιάννη Σπετσιώτη

Άποψή μας είναι και πως τα άψυχα έχουν ψυχή και τη δική τους μοίρα. Ως εκ τούτου θεωρούμε πως μια νέα εποχή αρχίζει με τις καλύτερες προϋποθέσεις στο νεοανακαινισμένο  από τη δημοτική αρχή Σχολείο Συγγρού - Πνευματικό Κέντρο Ερμιόνης σήμερα,  μετά από τις δύο λαμπρές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο. 
Η ομιλία του κ. Σπετσιώτη πρέπει να αποτελέσει ένα ανάχωμα αντίστασης για όλα αυτά.. που συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία και στη δική μας την τοπική και να ατσαλώσουν τις ψυχές και τις συνειδήσεις όλων μας και κυρίως των παιδιών μας, που «κρατάνε στα χέρια τους σαν τον ήλιο τον χάρτινο της ελπίδες μας»... ΣΤΑΜ. ΔΑΜ. 

Η πρόεδρος του Ι.Λ.Μ.Ε. κα Ήρα Φραγκούλη - Βελλέ  παρουσιάζει στο κοινό τον ομιλητή

Επιλεγμένα αποσπάσματα από την ομιλία του 
Η έναρξη του αγώνα
Ο αοίδημος Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων Καρανικόλας στο βιβλίο του «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ: κομμάτια από τη χαμένη ιστορία του» αναφέρει: Η επανάσταση στο Κρανίδι κηρύχθηκε στις 27 Μαρτίου 1821, με προτροπή του Κρανιδιώτη Γκίκα Μπόταση, που ήλθε στην πόλη από τις Σπέτσες και ξεσήκωσε τους κατοίκους. Πιθανότατα την ίδια μέρα κήρυξαν την επανάσταση και οι Σπετσιώτες. Ήταν τη χρονιά αυτή, η εβδομάδα του Λαζάρου. Στην Ερμιόνη, το Καστρί, όπως λεγόταν τότε, που είχε πληθυσμό με τους γύρω συνοικισμούς περίπου 2.000 κατοίκους, η επανάσταση κηρύχθηκε τις δυο πρώτες ημέρες του Απριλίου.
Ήδη από τις 25 Μαρτίου είχε ορισθεί ως αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων των Κατωναχαϊτών, ο κληρικός παπα–Αρσένης Αναστασίου Κρέστας ή Κρέστης.
Η πρώτη συνάθροιση στο Γκούρι Βιτόρεσε
Στην πρώτη συνάθροιση των αγωνιστών στο «Γκούρι Βιτόρεσε», «επί του ογκόλιθου», εκφωνήθηκε από τον Κρανιδιώτη ιερωμένο πολέμαρχο Διονύσιο Βούλγαρη, ο φλογερός επαναστατικός λόγος.
«Φιλογενέστατοι, Κρανιδιώτες! Σήμερον μη φανήτε ανάξιοι της ελευθερίας σας. Ο πόλεμος γίνεται σήμερον διά την πίστην και διά την πατρίδα και διά ταύτα δεν πρέπει να λυπηθούμε τα κορμιά μας ούτε την περιουσία μας, διά να κερδίσομεν την ελευθερίαν. Όποιος θα συμπράξη σήμερα μετά μας (μαζί μας) θα σώση και την ψυχή του και όποιος δε συμπράξει θα είναι αιωνίως εθνοκατάρατος. Ακολουθήστε μας αδελφοί και ο Ουράνιος Βασιλεύς είναι μεθ’ ημών».
Η ερμηνεία της λέξης Βιτόρα
Ο Χριστοφορίδης στο ελληνοαλβανικό λεξικό του αναφέρει ότι η Βιτόρα είναι α) η μοίρα, η τύχη και β) ένα μυθικό φίδι – δράκος με χρυσά κέρατα που γεννάει χρυσά φλουριά.
Γκούρι Βιτόρεσε: ένα συμβολικό τοπωνύμιο
Το «Γκούρι Βιτόρεσε», λοιπόν, είναι ένα συμβολικό τοπωνύμιο. Δηλώνει ότι η δύναμη, τα κατορθώματα, οι νίκες αλλά και η καλοτυχία του Μανόλη Μπλέση εξαρτιόνταν από το κρανιδιώτικο γυναικείο άυλο πνεύμα, τη Βιτόρα, που βρισκόταν εκεί. Στην εντυπωσιακή αυτή πέτρα το γυναικείο στοιχειό-φάντασμα είχε εξακολουθητική παρουσία και «μεταμορφωτικές» ικανότητες.
Γιατί στο Γκούρι Βιτόρεσε;
Ο Παπαρσένης, αυτός ο εγγράμματος κληρικός που γνώριζε και κρατούσε τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του λαού και επιπλέον, ήταν άριστος γνώστης της αρβανίτικης γλώσσας και νοοτροπίας, ήξερε, ασφαλώς, γι’ αυτό το ευεργετικό στοιχειό με τη συμβολική σημασία και την πανάρχαια ελληνική μυθική καταγωγή. Χωρίς καμιά αμφιβολία αυτόν τον θρύλο τον γνώριζαν και τα παλληκάρια του.
Η πέτρα της Νίκης ή η πέτρα της Τύχης, η μία έννοια κατά την άποψή μας συμπληρώνει την άλλη, με την ιδιαίτερη σημειολογία βοήθησε τον αδούλωτο και πανέξυπνο ιερωμένο στο επικοινωνιακό παιχνίδι που φαίνεται πως το γνώριζε πολύ καλά. Με την επιλογή αυτής της τοποθεσίας, ήθελε να εμψυχώσει τα παλληκάρια του. Να τους εμπνεύσει πίστη και αυτοπεποίθηση για τον αγώνα. Να τους δώσει δύναμη και θάρρος. Να τους βεβαιώσει ότι με βοηθό και συμπαραστάτη το τρομερό γυναικείο στοιχειό και πνεύμα, τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα έχουν ευνοϊκή εξέλιξη, η έκβαση του πολέμου θα είναι νικηφόρα και γι’ αυτό κανείς δεν θα πρέπει να λιποψυχήσει.
193 χρόνια από τον ξεσηκωμό των Κατωναχαϊτών
Από τον ξεσηκωμό των προγόνων μας Κατωναχαϊτών το 1821 αλλά και ολόκληρου του Γένους έχουν περάσει 193 χρόνια. Αν αφήσεις το χέρι, το νου και την ψυχή σου ελεύθερα, θα αγγίξεις ζεστό το αίμα των ανθρώπων εκείνων των χρόνων. Θα ψαύσεις τις πληγές τους, θα ακούσεις τα μηνύματά τους, θα αισθανθείς το ιερό μεγαλείο και την ομορφιά της ψυχής τους. Αγωνίστηκαν σκληρά με αυταπάρνηση και απαράμιλλο θάρρος. Διεκδίκησαν και πέτυχαν αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο.
Ο Εμμανουήλ Ρέπουλης, που εφέτος συμπληρώνονται 90 χρόνια από το θάνατό του, στο μνημειώδη λόγο που εκφώνησε στην επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1918 είχε πει: «Σήμερον είναι η εορτή καθ’ ην λαλούν και διδάσκουν τα μνημεία των υπέρ της Πατρίδος αγωνισθέντων και η φαντασία εκτυλίσσει τα κλέη αυτών».
Εμείς στους σημερινούς δύσκολους χρόνους που βιώνουμε τιμώντας τους αγώνες τους για την ελευθερία και αναγνωρίζοντας τη θυσία τους για τη γη μας, από τα βάθη της καρδιάς μας ακαταπαύστως βοώμεν:
«Ας μη βρέξει ποτέ το σύννεφον
και ο άνεμος σκληρός,
ας μη σκορπίσει,
το χώμα το μακάριον που σας σκεπάζει».
187 χρόνια από την Γ΄ Εθνική Συνέλευση
Έχουν περάσει, όμως, και 187 χρόνια από τότε που στον ιστορικό ναό των Ταξιαρχών «ορκίστηκαν και εδεήθηκαν» οι προπάτορες του Έθνους. Ενώ στο γεμάτο μνήμες σπίτι που σήμερα στεγάζει το Ι.Λ.Μ.Ε., συνεδρίασαν οι εκπρόσωποί του συνεχίζοντας τις συζητήσεις της Γ’ Εθνικής Συνέλευσης, που είχαν ξεκινήσει το Σεπτέμβριο του 1826 στην Επίδαυρο. Ήρθαν στην Ερμιόνη διχασμένοι και χωρισμένοι. Με πίκρες και μίση γι’ αυτά που είχαν προηγηθεί. Λιγότεροι πληρεξούσιοι, επέλεξαν την Αίγινα.
Ωστόσο, μέσα σε δυο μήνες, οι αντίπαλες παρατάξεις μόνιασαν. Έβαλαν στην άκρη τα προσωπικά τους ζητήματα και ξεπέρασαν τις αδυναμίες τους. Είχε φτάσει η ώρα να αντιληφθούν, ανεξάρτητα από τις αγκυλώσεις τους και τις πιέσεις που δέχονταν, ότι και οι μεν και οι δε έχουν μία πατρίδα κι έναν σκοπό: τη λευτεριά της. Με σύνεση, στοχασμό και αλληλοκατανόηση, προχώρησαν σ’ ένα δρόμο ενωτικό, λυτρωτικό και δημιουργικό.
Πιστεύω, πως όσους βρέθηκαν στον τόπο μας, βοήθησε να σκεφτούν συναινετικά η ομορφιά της γης και της θάλασσάς μας, άρρηκτα δεμένες με την ευγένεια της ψυχής και το φιλήσυχο πνεύμα των προγόνων μας. Τους δυο μήνες που έζησαν στην πόλη μας, μετάλαβαν από τη γαλήνη του τοπίου, τον πλούτο των χρωμάτων και άγγιξαν τη «γεύση» των πραγμάτων με διαφορετική διάθεση. Ψήλωσε το ήθος τους, ηρέμησε η καρδιά τους. Οι υπέροχες εικόνες της πατρίδας μας έγιναν βάλσαμο της ψυχής τους. Έτσι με νηφαλιότητα και ωριμότητα, ψυχραιμία και πειθαρχία, τόλμησαν και έκαναν το βήμα για ομόνοια, σύμπνοια, ενότητα και συναδέλφωση και πορεύτηκαν όλοι μαζί για την Τροιζήνα. Άνθρωποι απλοί, οι περισσότεροι, το μόνο που χρειαζόταν να αφήσουν πίσω τους, ήταν ο εγωισμός τους.
Έχουμε χρέος να στρέψουμε με περίσκεψη το βλέμμα και το νου μας προς εκείνους και τα ιστορικά γεγονότα της εποχής. Να αναζητήσουμε τη σημασία τους και να ανακαλύψουμε τα μηνύματά τους. Είναι χρήσιμο για το παρόν και περισσότερο για το μέλλον της πατρίδας μας, το παράδειγμά τους να μας εμπνέει και να μας οδηγεί.
Η πρότασή μας
Θέλοντας να  συμβάλλω κι εγώ στο οικοδόμημα της πολιτισμικής μας ταυτότητας, ώστε η κοινωνία μας να οικειοποιηθεί δημιουργικά τον πλούτο της Ιστορίας, της Λαογραφίας και την κληρονομιά της Παράδοσης και του Λαϊκού Πολιτισμού του τόπου μας, ζήτησα από την Πρόεδρο και το Δ.Σ. του Ι.Λ.Μ.Ε., να μου επιτρέψει να εκφωνήσω τον προσήκοντα λόγο κατά τη σημερινή επέτειο. Γι’ αυτό και τους ευχαριστώ θερμά! Είναι άποψή μου πως πρέπει να φροντίσουμε όλοι μας για τη συνέχιση του εορτασμού της τοπικής μας επετείου με λαμπρότητα και επισημότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: