Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…

Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…
ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ...

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓ. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ - o Ερμιονίτης Δάσκαλος

.
Θύμισες μιας πολύπτυχης προσωπικότητας στα πέτρινα χρόνια...


Μια από τις πρώτες δημοσιογραφικές αναφορές μας πριν δέκα περίπου χρόνια, ήταν και αυτή, στον αείμνηστο Ερμιονίτη Μιχαήλ Παπαβασιλείου. Τον δάσκαλο, τον γυμναστή, τον συγγραφέα και ποιητή, τον σκηνοθέτη και ζωγράφο, τον οικολόγο και εξωραϊστή, τον λάτρη του πράσινου και του ωραίου.
Τότε, σ’ αυτό το δημοσίευμα, είχαμε κάνει μια γενικόλογη, συνοπτική αναφορά, προσπαθώντας να σκιαγραφήσουμε τη ζωή και το έργο αυτής της πολύπτυχης προσωπικότητας.
Αυτή τη φορά θα εστιάσουμε την αναφορά μας στον συγγραφέα Μιχαήλ Παπαβασιλείου και ειδικότερα στα τρία βιβλία του, τα οποία βιβλία με τη σειρά που εκδόθηκαν είναι - το πρώτο με τίτλο: «Οι Μητσαίοι» (εκδόθηκε το 1972) Αναφέρεται στη ζωή και τη δράση των Ερμιονιτών οπλαρχηγών ηρώων του ‘21 Αδερφούς Γιάννη και Σταμάτη Μήτσα.
Το δεύτερο βιβλίο με τίτλο: «Βιώματα» (εκδόθηκε το 1977) περιέχει θεατρικά έργα και ποιήματα, που έπαιξαν και απήγγειλαν μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ερμιόνης, κυρίως στις Εθνικές εορτές, σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις και άλλες εκδηλώσεις. Το τρίτο και σπουδαιότερο βιβλίο είναι αυτό με τίτλο: «Θρύλοι και Παραδόσεις της Ερμιόνης». Το βιβλίο θρύλος θα λέγαμε, όσον αφορά τη θεματική του, το ύφος, το είδος και το χρώμα της γλώσσας που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας και στο οποίο παρουσιάζει ανάγλυφα, τις Ερμιονίτικες παραδόσεις και τη λαογραφική μας κληρονομιά.
Από όλα μπορούμε να βγάλουμε αβίαστα το συμπέρασμα – για τα φιλοπάτρια αισθήματα που διακατείχαν αυτή την προσωπικότητα αλλά και για την καθαρή αισθητική, την πλούσια και τρυφερή συναισθηματικότητα του αείμνηστου δάσκαλου.
Το πρώτο βιβλίο το προλογίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, ενώ τα άλλα δύο, άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων με γλαφυρά λόγια, τότε που τη γλώσσα τη γνώριζαν λίγοι, αλλά η λαλιά της είχε μια ηχητική αρμονία και κάθε λέξη έσταζε μέλι. Γλιστρούσε δε από το στόμα των ρητόρων σαν κεχριμπαρένια χάντρα, που χρυσωνόταν από τη γραφίδα των συγγραφέων.
Ήρθε όμως ο καιρός, που πήγανε οι ειδικοί (!) τη γλώσσα στο λαό, αντί ο λαός να πάει σ’ αυτή...

«Οι Μητσαίοι»

Ο συγγραφέας Μιχ. Παπαβασιλείου προλογίζοντας ο ίδιος το πρώτο του βιβλίο με αυτόν τον φλογερό πατριωτικό ενθουσιασμό και αγάπη που τον διέκρινε, γράφει μεταξύ άλλων: « Η συναίσθηση της βαριάς ευθύνης που αναγκαστικά πήρα στους ώμους μου, επειδή θέλησα να καταπιαστώ με θέμα αφιερωμένο σε ιστορικά του τόπου μου πρόσωπα, μου επέβαλε την υποχρέωση να ζητήσω στοιχεία, μέσα από τις ίδιες πηγές των γεγονότων, που αφθονούν στον απέραντο της μνημοσύνης ωκεανό του Έθνους μας και να ψαρέψω στην ατέλειωτη θάλασσα της Ιστορίας του, αντλώντας από το βαθύ βυθό του παρελθόντος γνώσεις, που με τις φτωχικές πνευματικές μου δυνάμεις και τις ελάχιστες λογοτεχνικές μου ικανότητες, να μπορέσω να σκιαγραφήσω τις εξαίρετες φυσιογνωμίες των Ηρώων Μητσαίων και να ζωντανέψω τις ακατάβλητες αγωνιστικές επιδεξιότητες τους. Εικόνες με ασύλληπτο ηρωισμό, γεμάτες ενθουσιασμό και πατριωτική έξαρση, σκηνές πλημμυρισμένες από άφθαστο μεγαλείο αυτοθυσίας, σελίδες δόξας γραμμένες με αίμα στα βιβλία της νεότερης Ιστορίας του Έθνους – και οι οποίες μένουν άγνωστες σε πολλούς-, είναι τα στοιχεία που μαζευτήκανε με αγάπη, στοργή και επιμέλεια, για να παραδοθούνε στις επερχόμενες γενιές του τόπου μας – για την ιστορία του οποίου πρέπει να είναι περήφανοι- σαν η πιο η λαμπρή και η πιο πολύτιμη γι’ αυτούς κληρονομιά.
Θα χρειαζόταν σελίδες πολλές για να περιγραφούνε έστω και αμυδρά οι ηρωικές θυσίες, η περιφρόνηση στο θάνατο και η ψυχική ανωτερότητα των Μητσαίων γι’ αυτό και θα περιορισθώ μονάχα σε μερικά από τα γεγονότα και πολεμικά επεισόδια, τα πιο σημαντικά και βεβαιωμένα σαν ηρωικά κατορθώματα, από τις επίσημες πολεμικές εκθέσεις του Κράτους και από τα απομνημονεύματα των μεγάλων αγωνιστών του εικοσιένα.

«Βιώματα»

Το βιβλίο «Βιώματα» (Κάθε ένα και ένας Σταθμός) έχει προλογίσει ο Στέφανος Κ. Πάνου- Λιππιώτης, Δημοσιογράφος – Τακτικός μέλος της ΕΣΗΕΑ Μέγας Άρχων του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Παραθέτουμε τον πρόλογο αυτούσιο: « Ο φίλτατος μου και αγαπητός λίαν κ. Μιχαήλ Αγγέλου Παπαβασιλείου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, με εντυπωσίαζε πάντοτε βαθειά με την όλην πνευματικήν του δομήν, την ψυχικήν του ευγένειαν , την ευπρέπειαν, το μαρμαίρον ήθος και την χριστιανικήν του ευπροσηγορίαν. Εμακάριζα τους μαθητάς της Ερμιονίδας, διότι είχαν ένα τόσο λαμπρό Διδάσκαλον. Εποδηγέτισε μαθητάς εις τρίβους ευθείας Ορθόδοξου Χριστιανισμού, Πατριδολατρίας , σεμνής και αδιατυμπάνιστου προγονολατρίας.Ο φίλτατος μου Μιχαήλ Παπαβασιλείου, διέπλασεν, εφρονιμάτισεν και κατήρτισεν Έλληνες. Δείγμα των εξάρσεών του, των ανατάσεων του και των πτερώσεών του, παρέχουν εναργώς, τα κεφάλαια του νέου πονήματός του, τα οποία ως επιτυχώς αναγράφει ο ίδιος, αποτελούν «Κάθε ένα και ένας Σταθμόν» Τα κεφάλαια ταύτα είναι:1)Η πρώτη ελεύθερη επέτειος της 28ης Οκτωβρίου.2)Το θρυλικό Σαράντα(έμμετρο δράμα ). 3) Ο μικρός Λεωνίδας (δράμα) 4) Θανάσης Διάκος (τραγωδία με χορικά) 5)Ορέστης( τραγωδία) 6) πατριωτικά ποιήματα.
Όλα τα κεφάλαια ταύτα, αποπνέουν το άρωμα υψηλής πνευματικότητας, διαυγούς αισθητικότητας και αμιγούς συναισθηματικότητας. Δια τούτο, ημπορούν, κάλλιστα, να απαγγέλλωνται, να διαβάζωνται και να διδάσκωνται κατά τας Σχολικάς Εορτάς, εις άπαντα τα Σχολεία, της ημεδαπής και αλλοδαπής. Ήτο αδύνατον, δια τον γνωρίζοντα το βάθος και το πλάτος της σκέψεως και του ψυχισμού του λαμπρού εκπαιδευτικού κ. Μιχαήλ Παπαβασιλείου, να γράψη κάτι, που να είναι κατώτερον, του επί δεκαπενταετίας γονίμου, αψόγου και υποδειγματικού έργου του υπέρ των Ελληνοπαίδων. Συνιστώ εκθύμως, εις πάντα νουν έχοντα αρμόδιον, εκπαιδευτικόν, καθηγητήν, διοικητικόν του Υπουργείου Παιδείας κ.τ.δ. να αναζητήση το βιβλίον τούτο, να το αναγνώση, να το ανατάμη, και, αφού πεισθεί ως εγώ πλείστοι άλλοι, ό,τι πράγματι, αποτελεί σταθμόν, να το διαδώση εις την διψώσαν και εστερημένη ναμάτων Κασταλίας και αρδευμάτων Ορθοδόξου Χριστιανικής Παιδαγωγίας, Ελληνικήν μαθιτιώσαν νεολαία.
Εύχομαι, ρώσιν κατ’ άμφω, πνευματική και ψυχικήν δύναμιν, εις τον εξαίρετον συγγραφέα κ. Μιχαήλ Παπαβασιλείου, δια να συνεχίση προσφέρων τα καλιστεύματα της ψυχής και της γραφίδος του, εις της ευγνωμονούσα και εκζητούσαν το καλόν και αγαθόν, ευγενή και υπερήφανον Ελληνικήν Νεολαία».


«Θρύλοι και Παραδόσεις της Ερμιόνης»


Την κριτική του βιβλίου του πιο πάνω συγγραφέως «Θρύλοι και Παραδόσεις της Ερμιόνης» έχει κάνει ο Γιάννης Μπαλαβέτας και έχει δημοσιευτεί ως πρόλογος στο βιβλίο. Το κείμενο έχεις ως εξής: « Με ένα αξιόλογο βιβλίο πλουτίζονται οι βιβλιοθήκες. Με ένα ιστορικό και λαογραφικό έργο, γραμμένο με λυρική έξαρση κι’ εθνικό παλμό, που ανατυπώνει το παρελθόν με τον ήλιο της αγάπης, της υπομονής και της λατρείας στη λαογραφική μας κληρονομιά.
Το περιεχόμενό του χωρίζεται σε τέσσερις μεγάλες ενότητες. α) Θρύλοι, β) Παραδόσεις, γ) Μεγάλες γιορτές και δ)Αγροτική και ναυτική ζωή. Ο συγγραφέας περιδιαβαίνει το χώρο της ιστορίας, των παραδόσεων και λαϊκών δημιουργημάτων, με διεισδυτικότητα και αυστηρή επιλογή του διατηρητέου υλικού. Οδηγείται στις πηγές που αναβλύζουν τα ιστορικά νάματα με τους κληρονόμους του ιστορικού αυτού πλούτου και τις ζωντανές μαρτυρίες, για την συμπαράσταση των εποχών, που φέρνουν στην επιφάνεια, λησμονημένες χρυσές μέρες. Συλλέγει και διασώζει τη λεπτή ύφανση της λαϊκής ψυχής, για να τη διαφυλάξει στο πέρασμα του χρόνου. Είναι μια εμπεριστατωμένη έρευνα του ευαίσθητου αυτού υλικού, γι΄ αναδίφηση των καλών καιρών, γραμμένη με ιερό οίστρο που εξυπηρετεί την εθνική συνείδηση και ευθύνη, απέναντι στην εποχές. Με τους θρύλους, τις παραδόσεις, τις προλήψεις, τις δεισιδαιμονίες, τις μαγείες και τη ζωντανή γλώσσα, ανασταίνει τη ζωή των γενεών που πέρασαν και αναστηλώνει τους παλιούς καιρούς. Το πλήθος και ο όγκος της ύλης είναι ένα πολύτιμο απόκτημα, με υπαρξιακή ποιότητα που μεταφέρουν όλες τις δονήσεις που έζησε ο συγγραφέας με το δικό του κώδικα. Οι φωτογραφίες προσθέτουν αυθεντικότητα στα θέματα κι’ επιβάλλουν την ατμόσφαιρα, για να βιώνουμε επαγωγικά τις εποχές. Η δυνατότητα που προσδιορίζει τον τρόπο λατρείας με το γλωσσικό ιδίωμα και πληροφορεί την επίδραση των εποχών, πιστοποιούν ότι ο Μιχάλης Παπαβασιλείου ανήκει στους ακαταπόνητους κι’ έχει τις καταβολές του, στους γνήσιους με τα τρυφερά αισθήματα.
Είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, πλούσιο σε περιεχόμενο, που ξεναγεί με εγκαρδιότητα και ευγένεια τον αναγνώστη στον άγνωστο αλλά γοητευτικό τόπο.
Είναι ένα αξιόλογο έργο γεμάτο στοργή, με ειδική προσφορά, με εθνική συμβολή στην ιστορική έρευνα, που πετυχαίνει με το αίσθημα στο ειδυλλιακό περιβάλλον να διαβάζεται εύκολα.
Η καρποφόρα αυτή δουλειά με τη μεγαλοπρέπεια και το δέος που τη διακατέχουν, τη θαυμαστή εκφραστικότητα στις απαλές σελίδες, δικαιώνει τους επαινετικούς χαρακτηρισμούς».


Με αυτά τα πολύτιμα «γλωσσικά πετράδια» εξέφρασαν και περιέπλεξαν την προσωπικότητα εκτός των άλλων και του συγγραφέα Μιχαήλ Αγγ. Παπαβασιλείου οι πιο πάνω λογοτέχνες – κριτικοί.
Όσο για μάς, ήταν μια ευκαιρία να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους δασκάλους του Δημοτικού σχολείου Ερμιόνης αυτών των χρόνων, που μας δίδαξαν τα πρώτα γράμματα και οι οποίοι με τη σειρά είναι: Αικατερίνη Βρεττού – Σπετσιώτη, Δημήτριος Δουρούκος και Μιχαήλ Παπαβασιλείου.
................................................................................................................................................................................................................
Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην καθημερινή εφημερίδα «ΑΡΓΟΛΙΔΑ» 
στο εορταστικό ένθετο φύλλο τα Χριστούγεννα του 2007         
Κλικ στο σύνδεσμο ->   >>> το δημοσίευμα...
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ